این دو واژه در استعلامها بیش از هر اصطلاح دیگری با هم اشتباه میشوند، و اشتباهشان گران است: لایهی رویی پدی که آب را رد نمیکند، یا پوشش محافظی که آب را به خودش میکشد، هر دو محصول را از کار میاندازند. این مطلب میگوید هر کدام چه میکند، کجا مینشیند و چطور در یک دقیقه از هم تشخیص داده میشوند.
پلیپروپیلن خام با آب چه میکند
پلیپروپیلن ذاتاً آبگریز است. الیافش رطوبت به خود نمیگیرند و بعد از خیس شدن سنگین نمیشوند — همان خاصیتی که پارچه را در برابر شستوشو، کپک و پوسیدگی مقاوم میکند.
اما «الیاف آب جذب نمیکنند» با «پارچه آب را رد نمیکند» یکی نیست. اسپان باند از الیاف و منافذ میان آنها ساخته شده و آب میتواند از منافذ عبور کند، بهخصوص وقتی فشار یا حجم زیاد باشد. پارچهی خام نه بهطور مطمئن عبور میدهد و نه بهطور مطمئن دفع میکند؛ رفتارش به گرماژ، فشار و مدت تماس بستگی دارد. برای یک محصول صنعتی، این «بستگی دارد» قابل قبول نیست. به همین دلیل رفتار پارچه با افزودنی تثبیت میشود.
هیدروفیلیک: عبور دادن
افزودنی آبدوست کشش سطحی الیاف را تغییر میدهد تا مایع به جای ماندن روی سطح، در منافذ پخش شود و به لایهی زیرین برسد. پارچه خودش جاذب نمیشود — پلیپروپیلن همچنان آب نمیگیرد — بلکه به یک مسیر عبور تبدیل میشود.
جای آن هر جایی است که مایع باید سریع از سطح دور شود و به لایهی جاذب برسد: لایهی رویی پدهای بهداشتی و جاذب، پد حیوانات خانگی، پدهای صنعتی، و لایهی رویی ملحفههای جاذب. در فیلتراسیون مایع هم جایی که مایع باید بدون مقاومت از پارچه بگذرد، همین گرید کار میکند.
معیار موفقیت در این کاربردها سرعت است: مایع در چند ثانیه باید از سطح ناپدید شود و سطح خشک بماند.
هیدروفوبیک: دفع کردن
افزودنی آبگریز عکس این کار را میکند: خاصیت ذاتی پلیپروپیلن را تقویت میکند تا قطره روی سطح بایستد، کروی بماند و با کوچکترین شیب سر بخورد. مایع فرصت پیدا نمیکند به منافذ راه پیدا کند.
جای آن لایههای محافظ است: لایههای کناری و پشتی محصولات بهداشتی که نباید تراوش کنند، گان و پوششهای پزشکی، کاور لباس و کیسههای بستهبندی، پوششهای کشاورزی و ساختمانی، و لایههای داخلی کیف و کفش.
معیار موفقیت اینجا برعکس است: قطره باید بماند، پخش نشود و بعد از برداشتنش سطح خشک باشد.
آبگریز با ضد آب فرق دارد
این تفاوت مهمترین نکتهی این مطلب است و بیشترین سوءتفاهم را میسازد.
پارچهی آبگریز قطره و پاشش را دفع میکند؛ اما همچنان منفذ دارد و هوا از آن عبور میکند. زیر فشار — ستون آب، وزن بدن روی سطح خیس، باران سنگین و طولانی — مایع سرانجام از منافذ میگذرد. اسپان باند آبگریز یک لایهی دفعکننده است، نه یک سد.
سد واقعی در برابر مایع، فیلم است: یک لایهی پیوستهی بدون منفذ. در محصولاتی که باید کاملاً نفوذناپذیر باشند — ملحفهی کامپوزیت، زیرانداز بیمار — اسپان باند با فیلم لمینیت میشود و هر کدام کار خودش را میکند: فیلم سد میسازد، اسپان باند استحکام و دستِ پارچهای میدهد.
پس اگر مشخصات محصول «ضد آب» است، پرسش بعدی این است: زیر چه فشاری و برای چه مدتی. جواب تعیین میکند اسپان باند آبگریز کافی است یا لمینیت لازم است.
یک پارچه، یک رفتار
هر رول یکی از این دو است. پارچهای که همزمان از یک طرف عبور بدهد و از طرف دیگر دفع کند، در ساختار تکلایه وجود ندارد. محصولاتی که هر دو رفتار را میخواهند — پد بهداشتی نمونهی کاملش است — از دو لایهی جداگانه ساخته میشوند: رویهی آبدوست، کناره و پشت آبگریز. هر لایه سفارش خودش را دارد.
این را در استعلام مشخص کنید: نه «پارچه برای پد»، بلکه «لایهی رویی» یا «لایهی پشتی». جواب متفاوت است.
تست یکدقیقهای
به آزمایشگاه نیاز نیست. پارچه را روی سطحی صاف بگذارید و یک قطره آب معمولی روی آن بچکانید. اگر قطره ظرف چند ثانیه پخش شد و در پارچه فرو رفت، آبدوست است. اگر کروی ماند و با کج کردن پارچه سر خورد، آبگریز است. اگر مدتی ایستاد و بعد آرام نفوذ کرد، پارچهی خام است — همان رفتار «بستگی دارد» که برای محصول به درد نمیخورد.
این تست را روی نمونهای که دریافت میکنید انجام دهید، پیش از آنکه به خط برود. و روی محصول نهایی هم تکرارش کنید، چون در بعضی فرآیندها — حرارت زیاد، حلال، لمینیت — رفتار سطح میتواند تغییر کند.
گرید و گرماژ دو چیز جداگانهاند
هر دو گرید روی هر گرماژی از ۱۰ تا ۲۰۰ تولید میشوند و روی هر رنگی از کالیته. آبدوست بودن ربطی به سبک بودن ندارد و آبگریز بودن ربطی به سنگین بودن. در استعلام هر دو را بگویید: گرماژ میگوید چقدر ماده، گرید میگوید آن ماده با آب چه میکند.
از کجا شروع کنید
بگویید لایهی شما کجای محصول مینشیند و مایع باید از آن بگذرد یا نگذرد. از روی همین، گرید و بازهی گرماژ پیشنهاد میشود. نمونه بگیرید، تست قطره را انجام دهید، و بعد روی خط خودتان امتحان کنید. ارسال نمونه رایگان است.